Tot op zekere hoogte is de Franse dagbladpers een oligarchie, zeker geen democratie. Dat komt, omdat een krant stichten in Frankrijk met zoveel kosten en moeite gepaard gaat, dat alleen mensen die in staat zijn zeer grote sommen op tafel te leggen een dagblad kunnen oprichten. Het zijn dus gewoonlijk kapitalisten, of hier en daar een industriëel, die het geld voorschieten om een krant te stichten. Zij speculeren daarbij over de afzet, die het blad zou kunnen vinden zodra dat zich weet te profileren als het orgaan van de een of andere partij. Óf, ze koesteren in hun achterhoofd zelfs de gedachte die titel later, met nog grotere winst, aan de regering te verkopen, zogauw er een voldoend aantal abonnenten gewonnen is. Die kranten zijn natuurlijk gedwongen om te dansen naar de pijpen van de voorhanden zijnde partijen, of van het ministerie, en ze zitten dus in een heel nauw keurslijf, of wat nog erger is, in een exclusiviteit: allerlei mededelingen worden gewoon uitgesloten. Haast lijken de beperkingen van de Dùitse censuur daarbij op een keten van montere rozenstengels.